Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Το δύο




Θα φτάσω μόνος.
Μα θέλω να προχωρήσουμε μαζί.

Για να δούμε τη χαρά να πολλαπλασιάζεται και τον πόνο να αφαιρείται.
Να δούμε την αγκαλιά ν’αποκτά χρησιμότητα,
την καρδιά να μαθαίνει ν’αγαπά και ν’αγαπιέται.
Να έχουν κάπου ν’ακουμπήσουν τα λόγια μου,
να μοιραστούν οι στιγμές μου.
Λίγο από μένα-λίγο από σένα:
Μας κάνει δύο!Το μαγικό μας φίλτρο!
Αυτό που μεταμορφώνει τη μοναξιά,
το κλάμα θεραπεύει,
το γέλιο κάνει ν’αντηχεί πιο δυνατά,
τη ζωή ομορφαίνει με το συναίσθημα που γεννά..
Αυτό που τον χρόνο κάνει να αποκτά υπόσταση
και τον εαυτό σου σε κάνει ν’αντέχεις.

Θα φύγω μόνος.
Μα μου φτάνει που έπαιξα και ήμασταν δύο!

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η ανθρωπιά και η κακία

    Μόνο όταν έβλεπε απανθρωπιά ο πάπα έχανε την παιχνιδιάρικη ικανότητά του να συγχωρεί. Την κακία την αντιμετώπιζε με αποστροφή. Τα χαρούμενα γαλανά μάτια του κατσούφιαζαν στο άκουσμα μοχθηρών πράξεων: "Κακό ζώο; Τι πάει να πει κακό ζώο;" Έτσι έλεγε στα γίντις: "Μα κανένα ζώο δεν είναι κακό. Τα ζώα δεν ανακάλυψαν ακόμα την κακία. Η κακία είναι δικό μας μονοπώλιο, η υπεροψία του δημιουργήματος. Μήπως παρ' όλα αυτά εκεί στον παράδεισο φάγαμε το λάθος μήλο; Μήπως ανάμεσα στο δένδρο της ζωής και της γνώσης φύτρωσε εκεί ακόμα ένα δέντρο, δηλητηριώδες, που δεν αναφέρεται στη Βίβλο, το δένδρο του κακού"[....],"κι εμείς κατά λάθος φάγαμε απ'αυτό; Εκείνος ο πονηρός όφις εξαπάτησε την Εύα, της υποσχέθηκε πως ήταν το δέντρο της γνώσης, αλλά την οδήγησε κατευθείαν στο δέντρο του κακού. Άν είχαμε στ' αλήθεια φάει μόνο από τα δένδρα της ζωής και της γνώσης, ίσως να μην μας έδιωχναν καν απ' τον παράδεισο;"

    Και μετά, πάλι με τα γαλανά του μάτια να πετάν αιχμηρές σπίθες ευχαρίστησης, συνέχιζε με την αργή, ζεστή φωνή του και διατύπωνε με λέξεις καθαρές, σε γραφικά και πλούσια γίντις, αυτά που ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ επρόκειτο να ανακαλύψει μερικά χρόνια κατόπιν: "Τι κόλαση; Τι παράδεισος; Όλα είναι μόνο εδώ μέσα. Μέσα στο σπίτι. Και την κόλαση και τον παράδεισο μπορούμε να τα βρούμε σε κάθε δωμάτιο. Πίσω από κάθε πόρτα. Κάτω από κάθε διπλή κουβέρτα." Έτσι είναι: λίγη κακία-και ο άνθρωπος γίνεται κόλαση για τον άνθρωπο. Λίγη συμπόνια, λίγη ανθρωπιά- και ο άνθρωπος γίνεται παράδεισος για τον άνθρωπο.

     "Λίγη συμπόνια και ανθρωπιά είπα, δεν είπα αγάπη: δεν πιστεύω και τόσο στην παγκόσμια αγάπη, αγάπη όλων προς όλους, αυτό ας το αφήσουμε στον Ιησού: η αγάπη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν μοιάζει με την ανθρωπιά ούτε με την συμπόνια. Αντιθέτως. Η αγάπη είναι ένα περίεργο μείγμα αντιφάσεων, ένα μείγμα του πιο εγωιστικού εγωισμού με την πιο τέλεια αφοσίωση. Παράδοξο! Εκτός από αυτό, αγάπη, όλος ο κόσμος μιλάει από το πρωί ως το βράδυ για αγάπη, όμως την αγάπη δεν την επιλέγουμε, κολλάμε πάνω της, αιχμαλωτιζόμαστε, όπως μια αρρώστια, όπως μια καταστροφή. Τότε τί επιλέγουμε; Ανάμεσα σε τι είναι αναγκασμένος να επιλέγει ανά πάσα στιγμή ο άνθρωπος; Ή την ανθρωπιά ή την κακία. Αυτό ήδη το ξέρει κάθε μικρό παιδί, και παρ' όλα αυτά η κακία δεν σταματάει. Πως εξηγείται αυτό; Φαίνεται πως όλ' αυτά προέρχονται από το μήλο που φάγαμε εκεί: φάγαμε ένα δηλητηριασμένο μήλο".

Άμμος Οζ, <Ιστορία αγάπης και σκότους>, Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Στον υπερθετικό


Ήρθα σε επαφή με πολλούς ανθρώπους.

Και δέχτηκα να παίξω μαζί τους το γνωστό σε όλους μας κυνηγητό..

Και κανέναν τους δεν κατάφερα να πιάσω, πιάνονται αυτά που πλάθεις με την φαντασία σου;

Γιατί τους φαντάστηκα συναρπαστικούς, πιο έξυπνους, πιο όμορφους, σε όλα πιο....

Και αυτοί ντυμένοι με στολίδια πολλές φορές με ξεγέλασαν.

Νομίζω ότι σε όλους τους ανθρώπους έβλεπα πάντα τον υπερθετικό βαθμό τους.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Monsieur Minimal-Αγκαλιά


Αν πιστεύεις ότι έχουν σταματήσει να συμβαίνουν όμορφα πράγματα γύρω σου, άκουσε αυτό το κομμάτι...

Δεν υπάρχει μόνο μιζέρια εκεί έξω...Υπάρχει και χαρά και αγάπη και ομορφιά και χρώματα και φεγγάρι και θάλασσα και άνθρωποι και τραγούδι και ουρανός και κοχύλια και ηλιοβασιλέματα..
Μην το ξεχνάς!









Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Το ασημένιο μονοπάτι


"Στάθηκε στο παράθυρο της παιδικής του κάμαρας και κοίταξε την Αραβική Θάλασσα. Είχε σχεδόν πανσέληνο·το φεγγαρόφωτο, όπως απλωνόταν απ' τα βράχια που δέσποζαν πάνω απ' το Δρόμο των Σκανδάλων, δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ενός ασημένιου μονοπατιού, ενός δρόμου που οδηγεί σε μια χώρα μαγική. Κούνησε το κεφάλι·δεν πίστευε πια στα παραμύθια. Η παιδική ηλικία είχε παρέλθει,και η θέα απ' το παράθυρο δεν ήταν πια παρά ένας παλιός και συναισθηματικός απόηχος. Στο διάβολο να πάει!Ας έρθουν οι μπουλντόζες. Αν το παλιό αρνείται να πεθάνει, δεν μπορεί να γεννηθεί το νέο."

Σατανικοί Στίχοι, Σαλμάν Ρούσντι

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Rise!

Paolo Nutini-Iron Sky

Και τραγουδάει...
Και τα σπάει..
Και φωνάζει..
Και λέει:

"And we'll rise over love
and over hate
through this iron sky
that's fast becoming our minds
over fear
and into freedom!
Rain on me!"